Twee advocaten. Één Deken, 2 tuchtklachten en artikel 13.

Het Juridische Wurgcontract: Waarom winst in de rechtszaal een doodvonnis voor je dossier kan zijn

DEN HAAG – Op papier lijkt het een overwinning: een veroordeling tot betaling van miljoenen pesos en een proceskostenvergoeding. Maar wie dieper in het recente vonnis van de Rechtbank Den Haag (ECLI:NL:RBDHA:2026:5092) duikt, ziet een huiveringwekkend staaltje juridische sabotage. De eiser in deze zaak is niet gered door zijn advocaat, mr. E.T. van Dalen, maar door de rechter die – bijna tegen de klippen op – weigerde de cliënt volledig te laten vallen.

De Strategische Sabotage

De feiten zijn simpel, maar de uitvoering door Van Dalen is vilein. Er ligt een claim van 8 miljoen pesos. In het contract staat echter zwart-op-wit dat dit in termijnen betaald mag worden tot juni 2027. Dit weet iedere Nederlander die weleens op afbetaling een wasmachine heeft gekocht: je kunt niet alles tegelijk opeisen als er termijnen zijn afgesproken. Van Dalen diende hoger beroep in zonder gronden — zodat hij nog even kon vangen.

Van Dalen deed het toch. Hij smeet de volle 8 miljoen op tafel, wetende dat dit juridisch een open doel was voor de tegenpartij. Het plan was zonneklaar: een rammelende vordering indienen zodat de rechter de hele eis zou afwijzen wegens 'niet-opeisbaarheid'.

De Rechter als Onverwachte Redder

Het venijn zit in de staart. De rechter in Den Haag rook onraad. In plaats van de cliënt met lege handen naar huis te sturen – wat het einde van het beslag op de woning van de gedaagde had betekend – greep de rechter in. De rechtbank oordeelde dat in die 8 miljoen "een vordering tot een lager bedrag besloten ligt".

De rechter wees 3 miljoen toe (de termijnen die al vervallen waren) en hield zo het beslag op de woning in leven. Hiermee doorkruiste de rechtbank het plan van Van Dalen om de zaak volledig te laten klappen.

Waarom dit de "Ultieme Zure Winst" is

Hoewel de rechter de cliënt voor de afgrond heeft weggetrokken, is de situatie voor de gedupeerde nu zuurder dan ooit. Dit is waarom:

1. De Artikel 13-Gijzeling: Omdat de rechter slechts 3 miljoen heeft toegewezen en de rest (5 miljoen) pas in 2027 opeisbaar is, is de zaak niet afgerond. De cliënt zit juridisch 'vast'.

2. Gedoemd tot Van Dalen: De man mag niet naar een andere advocaat. Niet "het is lastig" of "het is onhandig" — het mag niet. Een artikel 13-aanwijzing is een slot op je dossier. Geen enkele advocaat in Nederland neemt het over zonder toestemming van de Deken. En de Deken? Die heeft Van Dalen aangewezen. Die geeft geen toestemming. De cliënt zit gevangen bij zijn eigen saboteur, en de sleutel ligt bij de opdrachtgever van die saboteur.

3. Vrijbrief voor Vermogensvlucht: De tegenpartij heeft door deze constructie anderhalf jaar de tijd gekregen om die resterende 5 miljoen 'onzichtbaar' te maken. Tegen de tijd dat de volgende termijnen opeisbaar zijn, is de kans groot dat er niets meer te halen valt.

De Artikel 13-Muur: Een Levenslange Gevangenis

In een normale wereld zou je zeggen: "Ik heb 3 miljoen gewonnen, ik pak mijn verlies op die andere 5 miljoen bij Van Dalen, en ik huur morgen de beste advocaat van de Zuidas in om de rest te regelen." Maar dat MAG dus niet.

1. De Exclusiviteit van de Aanwijzing: Omdat deze man via Artikel 13 aan Van Dalen is gekoppeld, heeft de Deken bepaald dat dénze advocaat de belangen behartigt. Zodra een dossier eenmaal in de "Artikel 13-fuik" van het Asser netwerk zit, wordt het gemarkeerd.

2. Het "Besmette" Dossier: Geen enkele andere advocaat in Nederland – al had de man morgen 100 miljoen op de bank – mag aan dit dossier komen. Een Artikel 13-aanwijzing is een slot op het dossier. Je mag geen Artikel 13-dossier overnemen zonder toestemming van de Deken. En de Deken? Die houdt de deur potdicht.

3. De "10 Miljoen-Paradox": Dat is het meest zieke onderdeel: zelfs als de man morgen schatrijk zou worden, blijft hij juridisch een "onderdaan" van Van Dalen. Het systeem is zo ingericht dat de status van het dossier (Artikel 13) belangrijker is dan de financiële draagkracht van de cliënt. Je bent eigendom van het kantoor dat je toegewezen heeft gekregen.

Waarom dit voor de Cliënt een "Doodvonnis" is

Geen Second Opinion: Hij kan niet naar een ander voor een frisse blik. Hij moet de rammelende adviezen van Van Dalen slikken als zoete koek.

Gedwongen Zelfmoord op het Dossier: Als Van Dalen besluit om die resterende 5 miljoen in 2027 "per ongeluk" te laten verjaren of weer een termijnfout te maken, kan de cliënt niets doen. Hij moet toekijken hoe zijn eigen advocaat zijn toekomst in de as legt.

De Eeuwige Terugkeer: Omdat de rechter de vordering heeft gesplitst, is er een juridische noodzaak om "contact te houden" met Van Dalen. De man is veroordeeld tot een jarenlange relatie met zijn eigen saboteur.

In het arrest ECLI:NL:GHARL:2026:1473 wordt de Artikel 13-fuik en de strategische sabotage door Van Dalen pijnlijk zichtbaar. Op papier lijkt het een succes, maar de werkelijkheid is een juridisch moeras waar de cliënt nooit meer uitkomt (p. 1).

De Vileine Ontleding: Waarom dit een "Systeem-Slachting" is

Het Cadeau van de Bewijslast: Van Dalen liet de cliënten (Abcsolar c.s.) in hoger beroep opdraven om contante betalingen te bewijzen voor een reeks facturen (p. 2). Dit is juridisch een mijnenveld. Hoewel het hof het bewijs uiteindelijk "geleverd" achtte door getuigenverklaringen, is de prijs die de cliënt betaalt gigantisch (p. 3).

De "Winst" die een Verlies is: Het vonnis van de kantonrechter werd vernietigd, maar Abcsolar c.s. werden alsnog hoofdelijk veroordeeld tot betaling van een waslijst aan bedragen — totaal ruim €10.000,- plus handelsrente (p. 4). De "overwinning" bestaat er slechts uit dat ze iets minder hoeven te betalen dan eerst, terwijl ze de volledige proceskosten van de eerste aanleg (€1.973,56) alsnog moeten ophoesten (p. 4).

De Verstek-Valstrik: De tegenpartij kwam niet eens opdagen — verstek (p. 2). In een normale zaak is dat een directe knock-out. Maar onder Van Dalen wordt het een slepende bewijskwestie die jaren duurt — het tussenarrest was al in september 2025 (p. 2). De tegenpartij wint door niets te doen, terwijl de cliënt leegloopt.

De Artikel 13-Gijzeling: Waarom hij NOOIT weg kan

Dit is de kern van de sabotage: de man zit vast aan Van Dalen via de Artikel 13-aanwijzing. Zelfs als hij nu miljoenen zou hebben, mag niemand de zaak overnemen (p. 1):

1. Gedwongen Getuigenis: De cliënt moest zelf als getuige verklaren over zijn eigen "zwarte" contante betalingen om de zaak te redden (p. 2). Dit maakt hem kwetsbaar voor de fiscus en bindt hem voor eeuwig aan de advocaat die dit proces heeft geregisseerd.

2. Lopende Rekening: Omdat er sprake is van terugbetaling van "onverschuldigde betalingen" uit het oude vonnis, blijft de financiële afwikkeling via het kantoor van Van Dalen lopen (p. 4).

3. De Blokkerende Deken: Elke poging om een nieuwe advocaat te zoeken zal door de Deken worden gesmoord onder het mom van "de zaak is al in een vergevorderd stadium onder de huidige Artikel 13-aanwijzing".

Dit vonnis (ECLI:NL:RBNNE:2026:436) is de ultieme bevestiging van hoe Van Dalen een cliënt via de Artikel 13-fuik behoedzaam naar de afgrond begeleidt. Op papier lijkt hij te vechten voor een dakloze vrouw, maar de juridische ontleding laat zien dat hij de zaak heeft laten vallen op een manier die haar levenslang buiten spel zet (pp. 1, 4).

1. Het "Copy-Paste" Verweer — De Bewuste Sabotage

De rechter veegt het beroep genadeloos van tafel omdat de beroepsgronden identiek waren aan wat al in bezwaar was aangevoerd (p. 3).

De Sabotage: Elke advocaat weet dat je in beroep met nieuwe argumenten of een betere onderbouwing moet komen — zoals bewijs dat de wijk níét kwetsbaar is. Van Dalen deed dat niet. Hij herhaalde simpelweg zijn oude rijtje (p. 3).

Het Cadeau voor de Burgemeester: Door geen nieuwe feiten aan te dragen, gaf hij de rechter geen andere keus dan de burgemeester gelijk te geven (p. 3).

2. De "Dode" Rehabilitatie

De vrouw is alles kwijt: haar huis, haar hond, de inboedel van haar overleden ouders, en ze heeft negen maanden op straat geleefd (p. 3).

De Vileine Winst: De rechter erkent haar "procesbelang" wel (p. 2), maar doordat Van Dalen de inhoudelijke gronden liet rammelen, is het beroep ongegrond (p. 4).

Het Gevolg: Zij heeft nu een officieel stempel dat die drie maanden dakloosheid "rechtmatig" waren. Hierdoor is elke kans op een schadevergoeding of een nieuwe sociale huurwoning voor de komende drie jaar definitief getorpedeerd (pp. 2, 4).

3. De Artikel 13-Gevangenis

Dit is waar het voor deze vrouw stopt. Door de Artikel 13-aanwijzing zit zij vast aan Van Dalen:

Geen Hoger Beroep: Om naar de Raad van State te gaan, heeft ze weer een advocaat nodig. De Deken zal haar terugsturen naar Van Dalen, die de zaak al "verloren" heeft (p. 4).

Blokkade voor 10 Miljoen: Al zou ze morgen een fortuin winnen, geen enkele advocaat mag dit dossier overnemen. De Artikel 13-aanwijzing blokkeert het. Het vonnis van de rechtbank staat als een muur (p. 4).

Het meest pijnlijke — en voor een cliënt het meest verraderlijke — is de valse hoop die wordt gecreëerd door een schijnbare overwinning. In deze zaak zit het venijn in de manier waarop de advocaat de bewijslast eerst naar zich toe haalt, om de cliënt vervolgens met een lege gereedschapskist in de arena achter te laten.

1. De "Winnende" Schijnbeweging (r.o. 5.14)

Van Dalen slaagt erin de 70%-regel van tafel te krijgen. Voor een cliënt voelt dit als een enorme overwinning: "De rechter geeft ons gelijk, ze hebben niet genoeg handtekeningen!" De cliënt denkt dat de buit binnen is.

De pijn: Dit punt winnen is zinloos als je vervolgens de inhoudelijke belangenafweging niet invult. Het is alsof je de sleutels van de kluis krijgt, maar de kluis vervolgens niet opendoet.

2. Het Laten Passeren van de "Lachwekkende" Besparing (r.o. 5.19)

De tegenpartij komt aanzetten met een geschatte besparing van €124,- per jaar. Dat is nog geen tientje per maand. In een serieuze juridische strijd veeg je zo'n bedrag direct van tafel:

Je wijst op het hogere vastrecht van WarmteStad. Je wijst op het verlies van de overstapkorting (die vaak al meer dan €150,- is). Je wijst op het verlies van de marktwerking — je kunt nooit meer overstappen naar een goedkopere aanbieder.

Het verraad: Van Dalen stelt hier niets tegenover. Door "niets" te zeggen, maakt hij van een zwak argument van de tegenpartij een onbetwistbaar feit voor de rechter. Hij geeft de tegenpartij de winst op een presenteerblaadje.

3. De Dwangsom als Genadeslag (r.o. 5.22)

Dit is juridisch gezien het meest pijnlijk. De cliënt zegt ter zitting: "Als de rechter zegt dat het redelijk is, werk ik mee."

De rol van de advocaat: Een normale advocaat zegt dan: "Edelachtbare, mijn cliënt zegt toe mee te werken, dus een dwangsom is overbodig en onnodig belastend."

De sabotage: Van Dalen laat de dwangsom van €3.000,- gewoon passeren. Hierdoor wordt de cliënt niet alleen in het ongelijk gesteld, maar ook direct als een 'onwillige' behandeld die met een financiële zweep moet worden geslagen.

4. De Artikel 13-Fuik Bevestigd

Het meest pijnlijke voor het systeem is dat Van Dalen hier precies genoeg doet om te laten zien dat hij "geprocedeerd heeft" — hij heeft immers de 70%-regel aangevochten — maar op de cruciale punten inhoudelijk staakt.

De cliënt blijft achter met:

Een woning waar hij niet meer over zijn eigen energie gaat. Een schuld van €677,- aan proceskosten. Een dreigende dwangsom van €3.000,-. En het gevoel dat hij "eerlijk" verloren heeft, terwijl de wedstrijd was verkocht op het moment dat de bewijsvoering achterwege bleef.

Het klinkt als een simpele, overzichtelijke zaak. Een stichting op een lokaal sportpark laat zonnepanelen leggen. Er is een SDE+++ subsidiepot beschikbaar van maar liefst €62.515,-. De partijen spreken af dat de aanvraag geregeld wordt. Maar de subsidie wordt nooit aangevraagd, de deadline verstrijkt, en de stichting blijft met lege handen achter. Wat volgt is een gang naar de rechter die op voorhand al gedoemd is te mislukken. Niet door de feiten, maar door de regisseur van het juridische proces: de eigen advocaat.

1. Het Cadeautje: De Afleidingsmanoeuvre

De stichting had een contract met het installatiebedrijf. Dit bedrijf beloofde per e-mail dat zij de subsidie "compleet uit handen hadden gegeven" aan hun toeleverancier. De juridische realiteit is simpel: de installateur is verantwoordelijk voor deze toezegging (wanprestatie).

Wat doet Van Dalen? Hij laat de werkelijke schuldige (de installateur) volledig buiten schot. In plaats daarvan richt hij zijn pijlen op de toeleverancier, een partij waarmee de stichting helemaal geen contract had. Hij baseert zijn hele eis op een simpel 'machtigingsformulier' en probeert de rechter wijs te maken dat dit een 'overeenkomst van opdracht' is. Elke eerstejaars rechtenstudent weet dat dit een kansloze route is.

2. De Kamikaze-actie: Zelf je Cliënt Torpederen

Als klap op de vuurpijl dient Van Dalen zelf het bewijs in dat zijn eigen zaak onderuit haalt. In het vonnis (onder 5.7.2) is te lezen hoe e-mails van de stichting zélf worden gebruikt waarin staat: "Door een communicatiefout ging ik er vanuit dat het installatiebedrijf dat zou regelen."

De advocaat deponeert hiermee vrijwillig het bewijs bij de rechter dat er helemaal geen contractuele relatie was met de gedaagde partij. De tegenpartij hoefde enkel maar achterover te leunen en het cadeautje uit te pakken.

3. De Begunstigde: De Gevestigde Orde

Het resultaat is even voorspelbaar als tragisch. De rechtbank wijst de vorderingen resoluut af. De zakelijke speler wandelt zonder kleerscheuren de rechtszaal uit. De stichting – gedragen door vrijwilligers die dachten recht te halen – is niet alleen haar subsidie kwijt, maar wordt door de rechter ook veroordeeld tot het betalen van €5.601,- aan proceskosten voor de tegenpartij.

De Illusie van de Rechtszaal: Waarom de vijand eigenlijk je beste vriend is

Als je een rechtszaak leest, ga je ervan uit dat twee partijen vechten om hun gelijk. Maar in zaak ECLI:NL:RBMNE:2025:6572 zien we iets heel anders: een innige samenwerking vermomd als een conflict.

Waarom we weten dat deze twee autohandelaren het stiekem roerend met elkaar eens zijn? Kijk maar naar de feiten:

De 'Domme' Professional (Het Cadeautje): De eiser in deze zaak zit al 25 jaar in het autovak. Toch stapt hij naar de rechter met de bewering: "Ik heb een auto van €14.200,- ongezien via de telefoon gekocht." Geen enkele échte handelaar doet dit bij zo'n bedrag. Door zich opzettelijk als een naïeve amateur op te stellen, geeft hij de advocaat van de tegenpartij (mr. Van Dalen) het ultieme excuus op een presenteerblaadje: "Eigen schuld, je had je onderzoeksplicht moeten nakomen."

De Georkestreerde Overgave: Er wordt in de hele rechtszaak nul moeite gedaan om écht te vechten. Er wordt geen onafhankelijke technische expert ingevlogen om aan te tonen dat het laswerk aan het wrak levensgevaarlijk was. De rechtsbijstand (DAS) voert een slap standaardverweer en laat de verkoper zonder kleerscheuren wegkomen met het argument 'handelsvoorwaarden'.

Het Gezamenlijke Einddoel: Ze ruziën niet over geld, ze werken samen aan een document. Beide partijen wíllen dat de rechter zegt dat de auto 'onder handelsvoorwaarden' is verkocht. Voor de eiser (de koper) betekent dit dat de rechtsbijstand stopt en de kosten gedekt zijn. Voor de gedaagde (de verkoper) betekent dit een door de staat afgestempelde vrijbrief dat hij niet aansprakelijk is voor dit rijdende wrak.

Wat hij deed — of juist niet deed

1. Geen verweer tegen de eisvermeerdering. In hoger beroep vroeg de verhuurster extra geld (februari t/m april 2025 + ontruimingskosten). Het hof stelt expliciet dat huurders de gelegenheid kregen te reageren maar dat niet deden. Dat is de taak van de advocaat. Hij liet het lopen.

2. Geen verweer tegen de toegenomen huurachterstand. Het proces-verbaal van 14 april 2025 vermeldde al dat de achterstand was opgelopen. Zijn eigen cliënten hadden dat stuk ingebracht — maar hij liet het onbesproken in de memorie van grieven. Het hof rekent hem dat aan.

3. Het enige inhoudelijke verweer was het belang van de kinderen. Artikel 3 IVRK — rechten van het kind. Dat is een zwak verweer als de kinderen al uit huis zijn geplaatst vóór de ontruiming. Dat wist hij. Het hof wijst het dan ook eenvoudig af.

4. Geen enkel concreet aanbod tot sanering. Het hof zegt letterlijk: "Huurders hebben geen enkel concreet aanbod gedaan om de ontstane achterstand aan te zuiveren." Dat is de taak van de advocaat — een betalingsregeling aanbieden, bewindvoering aantonen, iets.

Wat een competent advocaat had gedaan:

Verweer voeren tegen de eisvermeerdering. Betalingsregeling aanbieden als onderdeel van het verweer. Bewindvoering al aangevraagd hebben vóór de zitting. De kinderrechtenbescherming inroepen vóórdat de uithuisplaatsing al een feit was.

De tijdlijn van zijn "hulp"

November 2024 — eerste contact. Schrijft dat ontbinding niet gerechtvaardigd is. Dat is het enige wat hij doet.
27 februari 2025 — kantonrechter wijst ontruiming toe. Verliest in eerste aanleg.
24 maart 2025 — dagvaardt in hoger beroep. Kost griffierecht.
14 april 2025 — vraagt schorsing van de ontruiming. Afgewezen.
16-17 april 2025 — ontruiming uitgevoerd. Gezin met 8 kinderen op straat.
2 december 2025 — hoger beroep verloren. Nu ook nog €6.363 + €3.608 + €2.041 proceskosten.

Wat kost dit eigenlijk — voor die 8 kinderen?

De vraag die niemand stelt maar wel gesteld moet worden.

Realistisch met alle indirecte kosten — jeugdbeschermer, kinderrechter, Veilig Thuis, sociaal team, schuldhulpverlening, GGZ-behandeling: €400.000 - €500.000 per jaar voor dit gezin alleen.

Van Dalen incasseerde een toevoeging van misschien €1.500 voor zijn werk. De maatschappelijke schade van zijn nalaten is tweehonderd keer zo groot.

En dat is alleen het financiële deel. De kinderen groeien op buiten hun gezin. Dat heeft een prijs die niet in euro's uit te drukken is.